Maandag’s ben ik met Sarah voor het eerst naar de campus geweest. Ik had om 11 uur een afspraak met mijn leraar / coördinator van de opleiding Joseph Chuk. Sarah’s vader heeft ons heengebracht. Ik had al mijn spullen meegenomen voor mijn dorm room. Aangezien Sarah’s vader nogal last van zijn rug heeft (naar aanleiding van een val van de trap een paar maand geleden) sprak ik met mijn leraar af om eerst m’n spullen weg te brengen naar mijn kamer en later terug te komen zodat Sarah’s vader niet te lang hoefde te wachten.

Mijn eerste indruk van de campus is dat het erg groot is. In vergelijking met een Nederlandse campus is het allemaal veel ruimer opgezet. Het is eigenlijk gewoon een klein dorp. Kutztown is eigenlijk ook weinig anders dan de universiteit die er gevestigd is, de meeste inwoners bevinden zich op het terrein van de universiteit. De campus is opgedeeld in twee gedeeltes, gesplitst door de College Boulevard, waar aan beide kanten van de weg gebouwen van de universiteit zijn gevestigd. Mijn dorm room is aan de zuidkant van de campus. De zuidkant van de campus bestaat vooral uit dormroom complexen. De daadwerkelijke gebouwen waar lesgegeven wordt, waaronder het Electronic Media departement waar ik les heb, bevinden zich aan de andere kant.

!@(/uploads/2007/09/pict9244.jpg:N440 popimg: “De sleutel van mijn kamer”)
!@—
Samen met Sarah heb ik de sleutel opgehaald voor mijn dormroom. Ik deel een kamer met een andere internationale student, Andreas. Hij komt uit Duitsland en studeert hier met een uitwisselingsprogramma International Business voor 1 semester. Gelukkig een rustige jongen, we kunnen goed met elkaar opschieten.

Nadat ik kennis had gemaakt met mijn kamergenoot en m’n spullen gestalt had ben ik naar de afspraak met mijn leraar gegaan. We hebben even besproken wat mijn lesrooster zou worden en hoe ik de achterstand die ik had opgelopen moest inhalen. Doordat ik 3 weken na de aanvang van de lessen pas aangekomen ben heb ik wat lessen gemist. Volgens mijn leraar is het echter niet zo’n probleem om dit in te halen. Verder kreeg ik een toer van het gebouw waar ik les heb. Er zijn verschillende geluidsstudio’s, een complete TV-studio en regieruimte aanwezig en de school beschikt zelfs over een truck met volledige regieruimte die wordt gebruikt voor uitzendingen op locatie. Erg interessant om dit allemaal te zien.

’s Avonds na het avondeten pikken Sarah’s opa en oma Sarah weer op en ga ik naar mijn eerste les: Corporate Electronic Media. De lessen hier verschillen erg van wat ik gewend ben van het HBO. Omdat het een masters degree is zijn bijna alle lessen ’s avonds. In Amerika wordt een masters degree vaak gedaan door mensen die al een baan hebben in het veld en hogerop willen komen. Ik zit dan ook in de klas bij een aantal mensen die al jaren bij omroepen aan het werk zijn. Een van mijn klasgenoten heeft bijvoorbeeld al bij NBC en FOX gewerkt, anderen werken bijvoorbeeld bij lokale omroepen. Ik heb les in kleine groepen, vaak maar met 8 of 9 man tegelijk. Bovendien is de les meer discussie dan het klassikale lesgeven dat ik gewend ben. Het bevalt me tot nu toe erg goed, ik voel me veel meer betrokken bij de les op deze manier.

Na de les spreek ik nog even met mijn leraar Mr. Dahlman. Het is een wat oudere man, die dit semester voor het laatst lesgeeft. Erg aardig en behulpzaam. We hebben het over de les en wat ik gemist heb tot nu toe, maar ook verteld hij me over Amerika, dingen om te zien in de buurt en in de rest van de VS, Amerikaanse cultuur, etc. Al met al een erg leuke eerste les.

Dinsdag komen Sarah & Christina (Sarah’s zus) op bezoek. Samen hebben we een beetje de campus verkend, daar had ik maandag nog niet echt de kans toe gekregen. Sarah’s oma had allerlei handige dingetjes meegegeven. Zo heb ik nu ook een telefoon op mijn kamer. Mochten jullie me willen bellen, laat dan even een berichtje achter dan stuur ik mijn telefoonnummer wel even via de mail. De rest van de week heb ik een paar extra ingelaste lessen zodat ik wat achterstand in kan halen.

Donderdag is voor mij de laatste lesdag in de week. Sarah en Christina kwamen nog eens op bezoek. We zijn even op zoek gegaan naar een ventilator, de warmte hier is namelijk niet echt prettig meer te noemen. Temperaturen die we in Nederland in de zomer bij hoge uitzondering hebben zijn hier schijnbaar nog normaal voor het begin van de herfst (30 graden). Ik vind het wel erg warm, maar het is beter dan grijze luchten en regen waar ik over hoor.

’s Avonds eten we samen in een restaurant op de campus. Ik heb een zogenaamd “meal plan” waarmee je met je studentenkaart kunt eten bij restaurants op de campus. Mijn dormroom zit vlakbij de South Dining Hall, een grote hal met beneden een aantal kleine winkeltjes waar je maaltijden kunt kopen en boven een groot buffet waar je onbeperkt kunt eten op vertoon van je studentenpas. Ze hebben er van alles: verse groenten en fruit, salades, vleesgerechten, pasta’s, ijs, taart. Je kunt het zo gek niet bedenken. We nemen het er dan ook goed van.

Na het avondeten wachten Sarah en Christina in mijn dorm room tot mijn les is afgelopen. Na mijn les pak ik mijn spullen bij elkaar, we rijden samen naar Sarah’s huis voor het weekend.

Thats Autumn. I will tell my side of Wim’s adventures, in English.

After lots of stress and excitement, Wim is finally here! It was so nice seeing him again. It felt like forever even though I had seen him only a month prior.

So far, Kutztown University is great. As a future student of Kutztown, it’s nice to see how the campus runs before I make the leap to attend. It gives me a lot more confidence in how I will go about my time at Kutztown. I was a little surprised by the size of Wim’s room at first (small). But for the cheapest on campus, it’s a great deal. His roomate, Andy, is very nice…quiet, which is what every mature college student would want. After talking to others, I realize the dorm housing (Deatrick Hall) Wim is staying in mostly contains Freshmen (first year) students. This obviously causes problems with noise and stereotypical college “party” problems. Animal House(Dutch review), the overrated American college movie, doesn’t seem so ‘overdone’ after all now.

The one thing I love is Kutztown itself. The town has amazing history and I love the scenic drive out to the college. My family and I use back roads instead of the highway, it is more relaxing. I took some pictures on my drive (fast blurs), which turned out ‘ok’…

I just started my college today, all my classes went well and things are starting to setlle down for Wim and I.

I will see him this weekend….here is a list of adventures I hope to have with him in the coming weeks:

Celebrate Halloween

Carve Pumpkins

Go apple picking at Hopewell Furnace

Make Apple Crisp with said apples

Go Camping, create a fire and cook s’mores

Na een lange vlucht en alle stress van de afgelopen week was ik er wel aan toe om even lekker te relaxen. Gelukkig kon ik het hele weekend nog bij Sarah doorbrengen en kon ik nog even rustig aan doen, ook al moest ik maandag wel meteen beginnen op school. Toen we thuiskwamen heb ik meteen even mijn computer gecheckt. Ik was er toch niet helemaal gerust op dat hij de vlucht in het vrachtruim helemaal ongeschonden overleeft had, maar gelukkig was er niks mee aan de hand.

Samen hebben we nog wat spulletjes gekocht voor mijn kamer op de campus zoals handdoeken, een bureaulamp en meer van dat soort zaken die ik niet mee kon nemen in mijn koffer. Verder zijn we nog een stukje wezen fietsen. Het weer hier is nog zomers, zonnig en rond de 25 graden dus heerlijk weer om er op uit te gaan.

Hallo allemaal,

Ik heb nog niet veel tijd gehad om bezig te gaan met mijn website dus bij deze een extra lang bericht bij wijze van inhaalslag. Ik zal maar bij het begin beginnen:

Begin september kreeg ik dan eindelijk het verlossende woord. Ik was toegelaten tot Kutztown University. De lessen waren ondertussen al een week bezig maar een kleine achterstand was niet zo erg volgens mijn leraren hier. Vervolgens moest ik nog allerlei dingen regelen: mijn visum, een kamer op de campus, verzekeringen, etc. etc.

Op 5 september had ik mijn visuminterview in Amsterdam, een ervaring op zich. Ik moest al om half 9 ’s ochtends aanwezig zijn op het consulaat dus ik had een hotel geregeld in Amsterdam zodat ik de avond ervoor al vertrekken kon en ’s ochtends op tijd aanwezig kon zijn. ’s Ochtends dus vroeg op en op zoek naar het Amerikaanse consulaat. Dat was snel gevonden, een grote Amerikaanse vlag sierdde de tuin van het gebouw op het Museumplein, bovendien was het hele gebouw omringd door een groot hek. Dat de veiligheidsmaatregelen streng waren merkte ik nogmaals toen ik om half negen naar binnen mocht. Eerst moest mijn naam gecontroleerd worden op een lijst, daarna fouilleren, controleren van alle documenten en toen mocht ik eindelijk het gebouw binnen. Daarna viel het gelukkig mee, ik had me goed voorbereid dus had alle documenten bij me waar ze om vroegen en nog wat documenten waar helemaal niet om gevraagd werd. Jammer dan, maar liever “safe than sorry”. De dag erop werd ik ’s ochtends vroeg wakker gebeld door de postbode die mijn visum al had.

Nu kon ik eindelijk mijn vliegticket boeken. 15 september zou ik om 11:10u vertrekken richting Philadelphia. Het was een erg vreemd gevoel dat ik nu toch echt voor 2 jaar weg van huis zou zijn, weg van familie en vrienden. Vooral ook omdat ik voor mezelf niet echt de tijd had gehad me goed voor te bereiden op het afscheid nemen van iedereen. Het voelde nogal gehaast allemaal. Maar ja, dit is wat ik graag wildde, dus het moest maar zo.

De week daarna stond in het teken van mijn aanstaande vertrek. De laatste bandrepetitie, een afscheidsfeestje voor familie, spullen pakken, etc. Jan, de zanger van onze band, had vlak voordat ik mijn vliegticket ging boeken nog een optreden weten te regelen in Vera. Dit was natuurlijk een schitterend afscheid van de band voor mij. Op 13 september stonden we in het voorprogramma van 1990s. Veel familie en vrienden kwamen kijken, wat ik heel erg leuk vond. Het optreden ging super en na afloop kregen we erg veel leuke reacties. Dit was zeker weten een hoogtepunt voor mij in de 2 jaar dat ik met Jan en Jan Pieter speelde. Jammer genoeg ook mijn laatste optreden, maar ze zeggen dat je op je hoogtepunt moet stoppen toch? Niettemin, ik had graag door willen gaan met de band en zal dan ook zeker op zoek gaan naar een bandje hier.

!@(/uploads/2007/09/1990spostponers.jpg popimg: “Foto door Peter Mooibroek”)
!@(/uploads/2007/09/1990spostponers2.jpg popimg: “Foto door Peter Mooibroek”)
!@(/uploads/2007/09/1990spostponers3.jpg popimg: “Foto door Peter Mooibroek”)
!@(/uploads/2007/09/1990spostponers4.jpg popimg: “Foto door Peter Mooibroek”)
!@—

Twee dagen later was het dan zover. Om 5 uur van bed af na een nacht slecht slapen, de koffers in de auto laden en op weg naar Amsterdam. We waren tegen 9 uur op Schiphol. Al met al was het 10 uur voordat ik eindelijk ingecheckt was. De medewerkers aan de balie deden erg moeilijk over de grote computerdoos die ik mee wilde nemen in het vliegtuig. Na veel gezeur mocht ik mijn computer eerst nog meenemen, het cabinepersoneel zou dan besluiten of het meekon. Zo niet, dan moest mijn computer alsnog terug naar het vrachtruim. Terwijl iedereen naast mij verder ging met inchecken moest ik dus hals over kop mijn computer nog wat beter inpakken in het geval deze toch in het vrachtruim terecht kwam. Mijn hele koffer overhoop gehaald om wat shirts en dergelijke bij de doos in te stoppen. Al met al veel gestress dus. Na een emotioneel afscheid met papa en Marijke was ik blij dat ik eindelijk rustig kon zitten in het vliegtuig. Mijn computer moest alsnog het vrachtruim in, maar ach.

Na een lange vlucht van 8,5 uur, douanecheck, en het ophalen van mijn bagage kon ik Sarah weer in mijn armen sluiten. Het was erg fijn om haar weer te zien. De rest van het weekend bracht ik door met Sarah en haar familie. Hierover zal ik in mijn volgende bericht nog wat schrijven.