Hallo allemaal,
Ik heb nog niet veel tijd gehad om bezig te gaan met mijn website dus bij deze een extra lang bericht bij wijze van inhaalslag. Ik zal maar bij het begin beginnen:
Begin september kreeg ik dan eindelijk het verlossende woord. Ik was toegelaten tot Kutztown University. De lessen waren ondertussen al een week bezig maar een kleine achterstand was niet zo erg volgens mijn leraren hier. Vervolgens moest ik nog allerlei dingen regelen: mijn visum, een kamer op de campus, verzekeringen, etc. etc.
Op 5 september had ik mijn visuminterview in Amsterdam, een ervaring op zich. Ik moest al om half 9 ’s ochtends aanwezig zijn op het consulaat dus ik had een hotel geregeld in Amsterdam zodat ik de avond ervoor al vertrekken kon en ’s ochtends op tijd aanwezig kon zijn. ’s Ochtends dus vroeg op en op zoek naar het Amerikaanse consulaat. Dat was snel gevonden, een grote Amerikaanse vlag sierdde de tuin van het gebouw op het Museumplein, bovendien was het hele gebouw omringd door een groot hek. Dat de veiligheidsmaatregelen streng waren merkte ik nogmaals toen ik om half negen naar binnen mocht. Eerst moest mijn naam gecontroleerd worden op een lijst, daarna fouilleren, controleren van alle documenten en toen mocht ik eindelijk het gebouw binnen. Daarna viel het gelukkig mee, ik had me goed voorbereid dus had alle documenten bij me waar ze om vroegen en nog wat documenten waar helemaal niet om gevraagd werd. Jammer dan, maar liever “safe than sorry”. De dag erop werd ik ’s ochtends vroeg wakker gebeld door de postbode die mijn visum al had.
Nu kon ik eindelijk mijn vliegticket boeken. 15 september zou ik om 11:10u vertrekken richting Philadelphia. Het was een erg vreemd gevoel dat ik nu toch echt voor 2 jaar weg van huis zou zijn, weg van familie en vrienden. Vooral ook omdat ik voor mezelf niet echt de tijd had gehad me goed voor te bereiden op het afscheid nemen van iedereen. Het voelde nogal gehaast allemaal. Maar ja, dit is wat ik graag wildde, dus het moest maar zo.
De week daarna stond in het teken van mijn aanstaande vertrek. De laatste bandrepetitie, een afscheidsfeestje voor familie, spullen pakken, etc. Jan, de zanger van onze band, had vlak voordat ik mijn vliegticket ging boeken nog een optreden weten te regelen in Vera. Dit was natuurlijk een schitterend afscheid van de band voor mij. Op 13 september stonden we in het voorprogramma van 1990s. Veel familie en vrienden kwamen kijken, wat ik heel erg leuk vond. Het optreden ging super en na afloop kregen we erg veel leuke reacties. Dit was zeker weten een hoogtepunt voor mij in de 2 jaar dat ik met Jan en Jan Pieter speelde. Jammer genoeg ook mijn laatste optreden, maar ze zeggen dat je op je hoogtepunt moet stoppen toch? Niettemin, ik had graag door willen gaan met de band en zal dan ook zeker op zoek gaan naar een bandje hier.
!@(/uploads/2007/09/1990spostponers.jpg popimg: “Foto door Peter Mooibroek”)
!@(/uploads/2007/09/1990spostponers2.jpg popimg: “Foto door Peter Mooibroek”)
!@(/uploads/2007/09/1990spostponers3.jpg popimg: “Foto door Peter Mooibroek”)
!@(/uploads/2007/09/1990spostponers4.jpg popimg: “Foto door Peter Mooibroek”)
!@—
Twee dagen later was het dan zover. Om 5 uur van bed af na een nacht slecht slapen, de koffers in de auto laden en op weg naar Amsterdam. We waren tegen 9 uur op Schiphol. Al met al was het 10 uur voordat ik eindelijk ingecheckt was. De medewerkers aan de balie deden erg moeilijk over de grote computerdoos die ik mee wilde nemen in het vliegtuig. Na veel gezeur mocht ik mijn computer eerst nog meenemen, het cabinepersoneel zou dan besluiten of het meekon. Zo niet, dan moest mijn computer alsnog terug naar het vrachtruim. Terwijl iedereen naast mij verder ging met inchecken moest ik dus hals over kop mijn computer nog wat beter inpakken in het geval deze toch in het vrachtruim terecht kwam. Mijn hele koffer overhoop gehaald om wat shirts en dergelijke bij de doos in te stoppen. Al met al veel gestress dus. Na een emotioneel afscheid met papa en Marijke was ik blij dat ik eindelijk rustig kon zitten in het vliegtuig. Mijn computer moest alsnog het vrachtruim in, maar ach.
Na een lange vlucht van 8,5 uur, douanecheck, en het ophalen van mijn bagage kon ik Sarah weer in mijn armen sluiten. Het was erg fijn om haar weer te zien. De rest van het weekend bracht ik door met Sarah en haar familie. Hierover zal ik in mijn volgende bericht nog wat schrijven.
